Lill-Karin

verhalen van patiënten

Mijn naam is Lill-Karin; ik ben een gepensioneerde onderwijzeres van 66 jaar met drie volwassen kinderen en vijf kleinkinderen.

Sinds het overlijden van mijn echtgenoot woon ik alleen. Ik besteed mijn tijd aan lezen, handwerken, reizen en ik schrijf gedichten.

Ik was al een paar maal in India geweest, maar nog nooit in Kerala. In 2010 plande ik daarom een reis met verblijf bij een lokale familie.

Het ging al snel mis. Mijn gastheer haalde mij op van het vliegveld, maar voordat ik de kans kreeg om iets van de stad te zien, kregen we een aanrijding met een vrachtwagen.Ik had een gecompliceerde beenbreuk en werd in allerijl op de vloer van een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.

Eerst lag ik twee dagen lang op een plastic bed in een grote zaal, omgeven door zieke mensen. Ik kreeg elke dag een waskom, maar met mijn gebroken been kon ik mij moeilijk wassen en geen schone kleren aantrekken. Ik lag daar dus maar, in de hitte.

Ten slotte werd ik overgebracht naar een privékamer en onderging ik een heupoperatie, waarbij een prothese werd geplaatst. In India wordt verwacht dat je eigen familie in het ziekenhuis voor je zorgt, en ik heb dus weinig artsen of verpleegkundigen gezien. Het waren een paar bijzonder eenzame weken met alleen mijn gastheer als gezelschap, maar uiteindelijk mocht ik naar huis.

Na mijn terugkeer in Noorwegen moest ik meteen terug naar het ziekenhuis.

Ik lag alleen in een speciale kamer en al mijn bezoekers moesten beschermende kleding dragen.

De artsen constateerden dat ik een bacterie in mijn urine had, die resistent was tegen antibiotica. De infectie was ontstaan door een blaaskatheter, die tijdens de operatie in India was ingebracht. Ik had geen symptomen van de ontsteking, maar het was een erg moeilijke tijd. Er was een nieuwe baby in mijn familie, dus niemand durfde mij te bezoeken omdat ze bang waren om ook besmet te worden. Trouwerijen en doopfeesten in de familie kon ik ook niet bijwonen. Ik was heel erg alleen en dat viel mij zwaar. Ik zat in de put en voelde mij geïsoleerd.

Ik maakte mij ook zorgen over een mogelijke infectie van mijn operatiewond, omdat die nog steeds niet genezen was. Er waren momenten dat ik dacht, dat ik het niet zou overleven.

Ik ben nu gelukkig geheel hersteld en vrij van infectie, maar ik ben nog lang bang geweest om een verkoudheid of iets ergers op te lopen. In het ziekenhuis heb ik geleerd hoe groot het belang is van strikte hygiëne en het gebruik van desinfecterende zeep om bacteriën buiten de deur te houden. Het was een vreselijke ervaring, maar het heeft mijn reislust niet verminderd; ik ben al bezig met het plannen van mijn volgende reis naar Kerala. Deze keer hoop ik het land te zien en niet alleen het ziekenhuis.

Commentaar: casuïstiek

Lill-Karin onderging in India een orthopedische operatie met profylactische antibiotische behandeling met linezolide. Bij opname in het Noorse ziekenhuis had zij een urineweginfectie met een variant van de bacterie Klebsiella pneumoniae, die resistent was tegen een groot aantal antibiotica. Verondersteld werd, dat de bacterie in haar urine was gekomen via een katheter die in India tijdens de operatie ingebracht was. De bacterie was alleen gevoelig voor het antibioticum colistine en was resistent tegen alle bèta-lactams (penicillinen en cefalosporinen, de carbapenems en aztreonam), de aminoglycosiden, de fluoroquinolonen (zoals ciprofloxacine), trimethoprim/sulfamethoxazol en tigecycline.

De geïsoleerde K. pneumoniae bleek het enzym carbapenemase te produceren. Moleculaire analyse toonde aan, dat het isolaat een gen bevatte dat verantwoordelijk was voor de vorming van het New Delhi metallo-bèta-lactamase (NDM-1), een nieuwe carbapenemase. Dit gen werd al in een groot aantal bacteriën aangetroffen en heeft zich over de hele wereld verspreid. De bacteriën die dit gen dragen, zijn resistent tegen vele antibiotica. Voor behandeling zijn nog maar weinig of geen antibiotica overgebleven. De bacterie van deze patiënt was alleen gevoelig voor colistine, een antibioticum dat enkel intraveneus kan worden toegediend en dat toxisch kan zijn.

Over de hele wereld neemt het aantal infecties met dergelijke Multi-resistente bacteriën toe. De bacteriën kunnen de landsgrenzen passeren en worden vaak meegebracht door patiënten die overgeplaatst worden uit een ziekenhuis in een ander land. Het is belangrijk dat artsen alert zijn voor patiënten die dergelijke resistente bacteriën met zich meedragen. In Scandinavië is dit type resistentie zeldzaam, maar veel gevallen in Europa zijn terug te voeren op een ziekenhuisopname in het buitenland.