Lill-Karin

μαρτυρίες ασθενών

Ονομάζομαι Λιλ-Καρίν και είμαι 66 ετών συνταξιούχος δασκάλα. Έχω τρία παιδιά, ενήλικες πια, και πέντε εγγόνια.

Ζω μόνη μου από τότε που πέθανε ο σύζυγός μου και απασχολούμαι διαβάζοντας βιβλία, πλέκοντας, γράφοντας ποιήματα και ταξιδεύοντας.

Έχω ταξιδέψει αρκετές φορές στην Ινδία, αλλά ποτέ στην Κεράλα. Έτσι, το 2010, αποφάσισα να την επισκεφθώ και κανόνισα να μείνω σε μια ντόπια οικογένεια.

Τα πράγματα όμως πήγαν στραβά με το που έφτασα στη χώρα. Ο οικοδεσπότης μου με παρέλαβε από το αεροδρόμιο, αλλά προτού προλάβω να δω την πόλη, το αυτοκίνητό του συγκρούστηκε με ένα φορτηγό.

Έσπασα άσχημα το πόδι μου και μεταφέρθηκα επειγόντως στο νοσοκομείο ξαπλωμένη στο δάπεδο ενός ασθενοφόρου.

Στο νοσοκομείο, πέρασα δύο ημέρες σε ένα πλαστικό κρεβάτι το οποίο βρισκόταν σε ένα μεγάλο δωμάτιο γεμάτο άρρωστους ανθρώπους. Μου έδιναν ένα λεκανάκι νερό μια φορά την ημέρα, έχοντας, όμως, σπασμένο πόδι δεν μπορούσα να κινηθώ για να πλυθώ ή για να αλλάξω ρούχα, και έτσι έμενα απλώς ξαπλωμένη στη ζέστη.

Τελικά, με μετέφεραν σε μονόκλινο δωμάτιο και υποβλήθηκα σε εγχείριση αντικατάστασης ισχίου. Στην Ινδία, όταν νοσηλεύεται κανείς στο νοσοκομείο συνηθίζεται να τον φροντίζει η οικογένειά του και, επομένως, δεν είδα πολύ τους γιατρούς ή τις νοσηλεύτριες. Πέρασα μερικές πολύ μοναχικές εβδομάδες με μόνη συντροφιά τον οικοδεσπότη μου πριν μου επιτρέψουν να επιστρέψω σπίτι.

Πίσω στη Νορβηγία, χρειάστηκε να ξαναμπώ αμέσως στο νοσοκομείο. Με έβαλαν σε ειδικό δωμάτιο μόνη μου και όποιος ερχόταν να με δει έπρεπε να φοράει προστατευτικά ρούχα.

Οι γιατροί εντόπισαν στα ούρα μου ένα βακτήριο ανθεκτικό στα αντιβιοτικά, το οποίο προκλήθηκε από έναν ουρητηρικό καθετήρα που μου έβαλαν κατά τη διάρκεια της εγχείρισης στην Ινδία. Δεν αισθανόμουν κανένα σύμπτωμα της λοίμωξης, ήταν όμως ένα πολύ δύσκολο διάστημα για μένα. Η οικογένειά μου μόλις είχε αποκτήσει καινούργιο μέλος και έτσι δίσταζαν να με επισκεφθούν, από φόβο μήπως κολλήσουν τη λοίμωξη. Έχασα επίσης όλους τους γάμους και τις βαφτίσεις που έγιναν στην οικογένεια όσο ήμουν στο νοσοκομείο. Το να είμαι μόνη μου εκείνο το διάστημα ήταν τρομερό πλήγμα. Είχα πολύ άσχημη διάθεση και αισθανόμουν απομονωμένη.

Ανησυχούσα ακόμη μήπως μολυνθεί η πληγή της εγχείρησης καθώς δεν είχε ακόμη επουλωθεί. Υπήρχαν στιγμές που φοβόμουν ότι δεν θα τα βγάλω πέρα.

Ευτυχώς, τώρα έχω αναρρώσει πλήρως και έχω απαλλαγεί από τη λοίμωξη, όμως για ένα διάστημα φοβόμουν πολύ μήπως κρυώσω ή κολλήσω κάτι πιο σοβαρό. Η παραμονή μου στο νοσοκομείο με βοήθησε να συνειδητοποιήσω τη σημασία της αυστηρής υγιεινής και της χρήσης αντισηπτικού για το πλύσιμο των χεριών και την καθαριότητα του σπιτιού

έτσι ώστε να περιορίζονται όσο το δυνατόν τα μικρόβια. Ήταν μια άσχημη εμπειρία η οποία, όμως, δεν κατάφερε να σβήσει την επιθυμία μου για ταξίδια. Ήδη, σχεδιάζω το επόμενο ταξίδι μου στην Κεράλα. Αυτή τη φορά ελπίζω να δω την πόλη, και όχι μόνο το νοσοκομείο.

Παρατηρήσεις για το συγκεκριμένο περιστατικό

Στην Ινδία, η Λιλ-Καρίν υποβλήθηκε σε ορθοπαιδική χειρουργική επέμβαση και προφυλακτική αντιβιοτική θεραπεία με λινεζολίδη. Εισήχθηκε σε νοσοκομείο της Νορβηγίας με παραλλαγή του βακτηρίου Klebsiella pneumoniae στα ούρα της το οποίο ήταν ανθεκτικό σε πολλά αντιβιοτικά. Κατά πάσα πιθανότητα, το συγκεκριμένο βακτήριο εισήλθε στον οργανισμό της και προσέβαλε τα ούρα μέσω του καθετήρα που της έβαλαν κατά τη διάρκεια της εγχείρησης στην Ινδία.

Το βακτήριο ήταν ευαίσθητο μόνο σε ένα αντιβιοτικό, την κολιστίνη, ενώ ήταν ανθεκτικό σε όλα τα ακόλουθα αντιβιοτικά: σε όλες τις β-λακτάμες (πενικιλίνες και κεφαλοσπορίνες, καρβαπενέμες και αζτρεονάμη), στα αμινογλυκοσιδικά, στις φθοριοκινολόνες, (π.χ. σιπροφλοξασίνη), στην τριμεθοπρίμη/σουλφαμεθοξαζόλη και στην τιγεκυκλίνη.

Το απομονωθέν στέλεχος K. pneumoniae διαπιστώθηκε ότι παρήγε το ένζυμο καρβαπενεμάση.  Από την μοριακή ανάλυση προέκυψε ότι το απομονωθέν στέλεχος περιείχε γονίδιο το οποίο ευθυνόταν για την παραγωγή της μεταλλο-β-λακταμάσης του Νέου Δελχί (NDM-1), μιας νέας καρβαπενεμάσης. Το συγκεκριμένο γενετικό στοιχείο έχει εντοπιστεί σε πολλά βακτήρια και έχει εξαπλωθεί σε όλον τον κόσμο, με αποτέλεσμα τα βακτήρια που μεταφέρουν το γονίδιο να είναι ανθεκτικά σε πολλά αντιβιοτικά. Ως εκ τούτου, τα αντιβιοτικά που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για θεραπεία είναι ελάχιστα ή μηδενικά. Στην περίπτωση της συγκεκριμένης ασθενούς, το βακτήριο ήταν ευαίσθητο μόνο στην κολιστίνη, αντιβιοτικό που χορηγείται ενδοφλεβίως και μπορεί να είναι τοξικό.

Σε παγκόσμιο επίπεδο καταγράφεται αύξηση του ποσοστού των βακτηρίων που παρουσιάζουν μεγάλη ανθεκτικότητα. Τα εν λόγω βακτήρια, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν ανά τον κόσμο, μεταφέρονται συνήθως από ασθενείς οι οποίοι περνούν διαδοχικά από τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης διαφορετικών χωρών. Είναι σημαντικό οι παθολόγοι να επαγρυπνούν για περιπτώσεις ασθενών που μεταφέρουν βακτήρια με μεγάλη ανθεκτικότητα στα αντιβιοτικά. Αν και αυτό το είδος ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά σπανίζει στη Σκανδιναβία, έχουν καταγραφεί στην Ευρώπη πολλά τέτοια κρούσματα τα οποία συνδέονται με νοσοκομειακή νοσηλεία στο εξωτερικό.